ککم
تفسیر آیات ۱۰۴ الی ۱۰۷ سوره مبارک الانعام
18 April 2016
aa
تفسیر آیه ۱۱۲ سوره مبارک الانعام
20 April 2016

تفسیر آیات ۱۰۸ الی ۱۱۱ سوره مبارک الانعام

g4dk0tb274o4

بسم الله الرحمن الرحیم

 

«وَ لاَ تَسُبُّواْ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِ اللهِ فَیَسُبُّواْ اللهَ عَدْواً بِغَیْرِ عِلْمٍ کَذَلِکَ زَیَّنَّا لِکُلِّ أُمَّهٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِم مَّرْجِعُهُمْ فَیُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ *  وَ أَقْسَمُواْ بِاللهِ جَهْدَ أَیْمَانِهِمْ لَئِن جَاءتْهُمْ آیَهٌ لَّیُؤْمِنُنَّ بِهَا قُلْ إِنَّمَا الآیَاتُ عِندَ اللهِ وَ مَا یُشْعِرُکُمْ أَنَّهَا إِذَا جَاءتْ لاَ یُؤْمِنُونَ * وَ نُقَلِّبُ أَفْئِدَتَهُمْ وَ أَبْصَارَهُمْ کَمَا لَمْ یُؤْمِنُواْ بِهِ أَوَّلَ مَرَّهٍ وَ نَذَرُهُمْ فِی طُغْیَانِهِمْ یَعْمَهُونَ * وَ لَوْ أَنَّنَا نَزَّلْنَا إِلَیْهِمُ الْمَلآئِکَهَ وَ کَلَّمَهُمُ الْمَوْتَى وَ حَشَرْنَا عَلَیْهِمْ کُلَّ شَیْءٍ قُبُلاً مَّا کَانُواْ لِیُؤْمِنُواْ إِلاَّ أَن یَشَاءَ اللهُ وَ لَکِنَّ أَکْثَرَهُمْ یَجْهَلُونَ». آیات ۱۰۸ الی ۱۱۱ سوره‌ی مبارکه‌ی انعام.

خداوند می‌فرماید: و آنهایى را که جز خدا مى‏خوانند دشنام ندهید که آنان از روى دشمنى و به نادانى خدا را دشنام خواهند داد اینگونه براى هر امّتى کردارشان را آراستیم آنگاه بازگشت آنان به سوى پروردگارشان خواهد بود و ایشان را از آنچه انجام مى‏دادند آگاه خواهد ساخت، و با سخت‏ترین سوگندهایشان به خدا سوگند خوردند که اگر معجزه‏اى براى آنان بیاید حتماً بدان مى‏گروند بگو معجزات تنها در اختیار خداست و شما چه مى‏دانید که اگر معجزه هم بیاید باز ایمان نمى‏آورند، و دلها و دیدگانشان را برمى‏گردانیم و به آیات ما ایمان نمى‏آورند چنانکه نخستین بار به آن ایمان نیاوردند و آنان را رها مى‏کنیم تا در طغیانشان سرگردان بمانند، و اگر ما فرشتگان را به سوى آنان مى‏فرستادیم و اگر مردگان با آنان به سخن مى‏آمدند و هر چیزى را دسته دسته در برابر آنان گرد مى‏آوردیم باز هم ایمان نمى‏آوردند جز اینکه خدا بخواهد ولى بیشترشان نادانى مى‏کنند.

دستور جالبی در آیه‌ی ۱۰۸ آمده و آن اینکه خداوند می‌فرماید: ای مسلمانان کسانی که غیر از خدا بتها را می‌پرستند سبّ نکنید (سبّ در لغت عرب به معنای دشنام است) خداوند در قرآن کسانی را که پیغمبر اکرم (ص) را آزار می‌دادند و مسلمانان را از راه حق دور می‌کردند لعنت کرده است و این لعنت غیر از سبّ است و در قرآن خداوند کسی را سبّ نکرده است.

روایت دارد که یکی از نشانه‌های مؤمن این است که سبّاب نیست و اهل دشنام و فحّاشی نمی‌باشد. خداوند می‌فرماید: حتّی بت پرستان را سبّ نکنید زیرا آنها نیز از روی نادانی عکس العمل نشان می‌دهند و حتّی ممکن است خدا را دشنام دهند. برای این آیه شأن نزولی ذکر کرده‌اند و آن اینکه مسلمانان، مشرکان و بت پرستان را سبّ می‌کردند و آنها نیز خدا و پیغمبر اکرم (ص) را دشنام می‌دادند و خداوند این آیه را نازل فرمود که جلوی این عمل زشت را بگیرد و فرمود: کسانی را که غیر از خدا را می‌خوانند سبّ نکنید زیرا آنها نیز از روی نادانی و جهالت خدا را دشنام می‌دهند زیرا نسبت به خداوند معرفت و شناختی ندارند و می‌دانند مسلمانان خدا را پرستش می‌کنند بنابراین به خودشان اجازه می‌دهند که به خدا دشنام دهند، ما برای هر امّتی کارهایشان را زینت دادیم، خداوند در آیه‎ای دیگر می‌فرماید: «زُیِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنینَ وَ الْقَناطیرِ» زینت داده شده است برای مردم دوستی امیال و شهواتشان. در این آیه «زُیِّنَ» به صورت مجهول آمده است و در اینباره بین مفسّرین بحث است که چه کسی امیال و شهوات را زینت داده است؟ عدّه‌ای گفته‌اند شیطان زینت داده است و عدّه‌ای نیز گفته‌اند فاعل «زُیِّنَ» خداوند است. در آیه‌ی دیگری از قرآن آمده که خداوند درباره‌ی دنیا می‌فرماید: ما دنیا را برای مردم زینت دادیم تا ببینیم کدام یک عملشان بهتر است، در این آیه خداوند مستقیم زینت دادن را به خود نسبت داده است.

در این سوره نیز خداوند می‌فرماید: ما برای هر امّتی کارهایشان را زینت بخشیدیم و آنها گمان می‌کنند که پرستش بتها کار خوبی است. سپس می‌فرماید: این کارها در نظرشان جلوه کرده است و مرجع و بازگشت آنها به سوی پروردگارشان است و در آنجا به حساب آنها رسیدگی می‌شود و از کارهایی که انجام دادند آگاه می‌شوند.

دستور سبّ نکردن دستوری اخلاقی و اسلامی است، روایت دارد که امام صادق (ع) دوستی داشت که گاهی خدمت آن حضرت (ع) می‌آمد و اظهار علاقه می‌کرد، آن شخص غلامی آفریقایی داشت که معمولاً غلام را به همراه خود می‌آورد روزی نزد امام صادق (ع) آمدند و با ایشان بیرون رفتند، غلام قدری عقب ماند و آن شخص چند بار او را صدا زد امّا غلام پاسخی نداد آن شخص به شدّت عصبانی شد و به غلام گفت: ای پسر زن بدکاره…، امام صادق (ع) دستش را از ناراحتی به روی پیشانی خود زد و فرمود: این چه حرفی بود که به غلام زدی؟ عرض کرد: یابن رسول الله! اینها اهل آفریقا هستند، مسلمان نیستند و معلوم نیست مادرش چه مذهبی داشته! فرمود: هر ملّتی برای خود ازدواجی دارند و لازم نیست همه ازدواجشان اسلامی باشد و تو نمی‌توانی چنین نسبتی را به او بدهی، از این پس تو حق نداری با من جایی بیایی، راوی می‌گوید: من از آن زمان به بعد هیچگاه ندیدم آن شخص همراه امام صادق (ع) جایی بیاید.

روایت دارد در جنگ صفّین لشکریان امیرالمؤمنین (ع) وقتی بسیار عصبانی می‌شدند لشکریان دشمن را دشنام می‌دادند امیرالمؤمنین (ع) این دشنامها را شنید و به آنها فرمود: به جای اینکه دشنام دهید آنها را متذکّر کنید و اگر بسیار عصبانی هستید آنها را دعا کنید که خدایا خون ما و خون آنها را حفظ کن که این جنگ تمام شود. در روایت دارد که به دنیا نیز دشنام ندهید زیرا «دهر» یکی از نامهای خداوند است. در روایت دیگری آمده مردم را دشنام ندهید زیرا باعث دشمنی بین شما می‌گردد حتّی شیطان را دشنام ندهید و فقط از شرّ شیطان به خداوند پناه ببرید.

روایت دارد: روزی شخصی به قنبر (غلام امیرالمؤمنین (ع)) دشنام داد و قنبر خواست با ناسزا پاسخ او را بدهد، امیرالمؤمنین (ع) به او فرمود: نه نه قنبر دشنام نده و دست نگه‌دار به کسی که به تو ناسزا گفته است اعتنا نکن که این رها کردن و جواب ندادن به او باعث می‌شود خدا را راضی کنی و شیطان را ناراحت و سبب می‌شود دشمن تو از جانب خداوند عقاب شود سپس فرمود: قسم به آن خدایی که دانه را شکافت و انسان را خلق کرد مؤمن به وسیله‌ی هیچ چیزی مانند حلم خدا را راضی نمی‌کند و مؤمن به وسیله‌ی هیچ چیزی مانند سکوت شیطان را خشمگین نمی‌کند.

بنابراین خداوند در این آیه به مؤمنین دستور می‌دهد که حتّی به بت‌پرستان که هیچ اعتقادی به خداوند ندارند ناسزا نگویید. به دنبال آیات قبلی که پیغمبر اکرم (ص) با مشرکین مکّه روبه‌رو شده بود و با آنها محاجّه و مناظره می‌کرد یکی از عادات مشرکین و ایرادی که به پیغمبر اکرم (ص) می‌گرفتند این بود که مشرکین به خدا قسم می‌خوردند که اگر یک معجزه و نشانه‌ی قوی برای آنها آورده شود آنها ایمان می‌آورند و در تاریخ دارد که پیغمبر اکرم (ص) به خدا عرض کرد که مشرکین معجزاتی می‌خواهند و قسم خورده‌اند که اگر این معجزات را برایشان بیاورم ایمان می‌آورند، خداوند این آیات را نازل فرمود: به آنها بگو این نشانه‌ها و معجزاتی که می‌گویید همه نزد خداوند است و خداوند بر این کارها قدرت دارد امّا ای مؤمنین شما چه می‌دانید که اگر این معجزات هم آورده شود آنها ایمان نمی‌آورند ما قلبها و چشمهای آنها را زیر و رو کردیم و حقیقت را نمی‌بینند چنانچه از ابتدا ایمان نیاورده‌اند، ما آنها را در طغیانشان رها می‌کنیم تا سرگردان و حیران بمانند.

سپس در ادامه‌ می‌فرماید: و حتّی اگر آنها این معجزات را خواستند و مردگان هم زنده شوند و با آنها سخن بگویند و هرچه اینها خواستند و ما برایشان آماده کنیم ایمان نمی‌آورند مگر اینکه خدا بخواهد (خداوند هیچگاه ایمان اجباری برای کسی نمی‌خواهد) ولی بیشتر آنها نادان و جاهل هستند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>