81372237900123165932
تاسوعا و عاشورا
15 December 2015
phoca_thumb_l_gooran-nagsh.ir 3
تفسیر آیات سوره مبارک العادیات (بخش اول)
23 December 2015

سخنرانی آیت الله رسولی محلاتی (شب ۲۳ ماه مبارک رمضان)

ghadr-nights2-01

بسم الله الرحمن الرحیم

چند وسیله برای عبور از دو منزل هولناک یعنی سکرات مرگ و روز قیامت وجود دارد: صله‌ی رحم، رسیدگی به خویشان و کمک به اقوام و اقرباء، احسان و نیکی کردن به پدر و مادر که روایات بسیاری نیز دراینباره وجود دارد، کمک به همنوعان و دستگیری فقراء و شاد کردن دل مؤمن که در دنیا و آخرت پاداش دارد، امّا وسیله‌های دیگری نیز برای نجات وجود دارد که محبّت اهل بیت پیغمبر اکرم (ص) یکی از آنها است. اخطب خوارزم از علمای اهل سنّت حدیثی از پیامبر اکرم (ص) نقل می‌کند که آن حضرت (ص) فرمود: «لَا یَزُولُ قَدَمَا عَبْدٍ یَوْمَ الْقِیَامَهِ حَتَّى یُسْأَلَ عَنْ أَرْبَعَهٍ: عَنْ جَسَدِهِ فِیمَا أَبْلَاهُ وَ عُمْرِهِ فِیمَ أَفْنَاهُ وَ مَالِهِ مِنْ أَیْنَ اکْتَسَبَهُ وَ فِیمَا أَنْفَقَهُ وَ عَنْ حُبِّ أَهْلِ الْبَیْتِ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ: یَا نَبِیَّ‎ اللهِ مَا آیَهُ حُبِّکُمْ فَوَضَعَ یَدَهُ عَلَی رَأْسِ عَلِیٍّ وَ هُوَ جَالِسٌ إِلی جَانِبِهِ وَ قَالَ آیَهُ حُبِّی حُبُّ هَذَا مِنْ بَعْدِی». بنده‌ی خدا در روز قیامت نمی‌تواند گامی به جلو بردارد وقتی که خداوند چهار سؤال از او می‌کند: از جسدش که در چه، آن را فرسوده کرده و از عمرش که چگونه آن را فانی نموده و از مالش که چگونه بدست آورده و چگونه خرج کرده و از دوستی و محبّت اهل بیت از او می‌پرسند، عمر بن خطاب که آنجا بود پرسید: یا رسول الله! نشانه‌ی دوستی شما چیست؟ پیغمبر اکرم (ص) دستش را به سر علی ابن ابیطالب (ع) کشید که کنار پیغمبر (ص) نشسته بود و فرمود: نشانه‌ی محبّت من بعد از من این است (منظور علی ابن ابیطالب (ع) بود). مرحوم شیخ صدوق (ره) از ابی سعید خدری که از علمای اهل سنّت بود نقل می‌کند که: «قالَ رَسُولَ الله (ص) مَن رَزَقَهُ الله ُحُبَّ الأَئِمَّهِ مِن أهلِ بَیتی فَقَد أصابَ خَیرَ الدُّنیا وَ الآخِرَهِ فَلا یَشُکَّنَّ أحَدٌ أنَّهُ فِی الجَنَّهِ، فَإِنَّ فی حُبِّ أهلِ بَیتی عِشرینَ خَصلَهً، عَشرٌ مِنها فِی الدُّنیا، و عَشرٌ مِنها فِی الآخِرَهِ أمَّا الَّتی فِی الدُّنیا: فَالزُّهدُ، وَ الحِرصُ عَلَى العَمَلِ، وَ الوَرَعُ فِی الدّینِ، وَ الرَّغبَهُ فِی العِبادَهِ، وَ التَّوبَهُ قَبلَ المَوتِ، وَ النَّشاطُ فی قِیامِ اللَّیلِ، وَ الیَأسُ مِمّا فی أیدِی النّاسِ، وَ الحِفظُ لِأَمرِ الله ِو نَهیِهِ عَزَّوجَلَّ، وَ التّاسِعَهُ بُغضُ الدُّنیا، وَ العاشِرَهُ السَّخاءُ و أمَّا الَّتی فِی الآخِرَهِ: فَلا یُنشَرُ لَهُ دیوانٌ، و لا یُنصَبُ لَهُ میزانٌ، و یُعطى کِتابَهُ بِیَمینِهِ، وَ تُکتَبُ لَهُ بَراءَهٌ مِنَ النّارِ، وَ یَبیَضُّ وَجهُهُ، وَ یُکسى مِن حُلَلِ الجَنَّهِ، وَ یُشَفَّعُ فی مِائَهٍ مِن أهلِ بَیتِهِ، وَ یَنظُرُ الله ُ عَزَّوجَلَّ إلَیهِ بِالرَّحمَهِ، وَ یُتَوَّجُ مِن تیجانِ الجَنَّهِ، وَ العاشِرَهُ یَدخُلُ الجَنَّهَ بِغَیرِ حِسابٍ، فَطوبى لِمُحِبّی أهلِ بَیتی» هر کس که خدای متعال حبّ اهل بیت مرا روزی او قرار دهد به خیر دنیا و آخرت رسیده است هر کس که محبّت اهل بیت مرا داشته باشد شک نکند که اهل بهشت است، در محبّت اهل بیت من بیست فایده است، ده در دنیا و ده در آخرت، امّا ده فایده‌ای که در دنیا است: زهد، در عمل برای خدا حریص باشد، پارسایی در دین، رغبت به عبادت، توبه پیش از مرگ، نشاط در شب زنده داری، نا امیدی از آنچه در دست مردم است، حفظ کردن امر و نهی خداوند متعال، نهم دشمن داشتن دنیا، و دهم سخاوتمند بودن، و امّا ده فایده‌ی آخرت: پرونده‌اش را باز نمی‌کنند، میزان و ترازویی برای حسابرسی ندارد، نامه‌ی اعمالش را به دست راستش می‌دهند، برائت از آتش دوزخ برای او نوشته می‌شود، چهره‌اش در قیامت نورانی است، لباس بهشتی به او می‌پوشانند، درباره‌ی صد نفر از خانواده‌اش شفاعت می‌کند، خدای متعال با رحمت به او می‌نگرد، از تاجهای بهشت بر سرش می‌نهند، و دهم اینکه بدون حسابرسی به بهشت می‌رود پس خوشا به حال دوستداران اهل بیت (ع).
همچنین خلوص در عمل وسیله‌ی دیگری برای نجات است. روایت دارد از امام رضا (ع) که می‌فرماید: «کَلِمَهُ لا إلهَ إلّا اللهُ حِصنی فَمَن دَخَلَ حِصنی اَمِنَ مِن عَذابی بِشُروطِها وَ أنَا مِن شُروطِها». کلام «لا إلهَ إلّا اللهُ» دژ و حصار من (خدا) است پس هر کس به دژ و حصار من داخل شود از عذاب من امنیت خواهد یافت، و این شروطی دارد و من (علی بن موسی الرّضا) یکی از آن شرط‌ها هستم.
خداوند در قرآن می‌فرماید: «قالَ فَبِعِزَّتِکَ لَأُغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ، إِلَّا عِبَادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ» شیطان گفت: به عزّت و برزگی‌ات قسم همه را گمراه می‌کنم، مگر آن بندگانت را که مخلص هستند.. مسئله‌ی اخلاص بسیار مهم است و اگر بتوانیم در کارهایمان اخلاص داشته باشیم می‌توانیم امیدوار باشیم که این اخلاص می‌تواند هنگام سکرات مرگ و در قبر و در برزخ و در قیامت و روز جزاء به ما کمک کند. وسیله‌ی دیگر برای نجات، اخلاق نیکو است، روایت دارد: «أکمَلُکُم ایماناً أحسَنُکُم خُلقاً» هر یک از شما که اخلاقش نیکوتر باشد ایمانش کامل‌تر است. اخلاق نیکو باعث رفع گرفتاری در دنیا و آخرت می‌شود. حدیث دارد که سه صفت زشت و ناپسند وجود دارد که اگر در هر کسی باشد سر از کفر در می‌آورد: حسد، تکبّر و حرص، این سه صفت سرانجام منجر به کفر می‌شود.
و امّا محبّت امیرالمؤمنین (ع): «حُبُّ عَلِیٍّ حَسَنَهٌ لَا یَضُرُّ مَعَهَا سَیِّئَهٌ، حُبَّ عَلیٍّ عَلامَۀُ طیبِ الوِلادَۀ، حُبُّ عَلِیٍّ عَلامَۀُ الایمانِ وَ بُغضُهُ عَلامَۀُ النِّفاق، حُبُّ عَلِیٍّ أفضَلُ الأعمالِ، عُنوانُ صَحیفَۀُ المُإمِن، حُبُّ عَلِیٍّ بِرائَتُ مِنَ النّارِ، حُبُّ عَلِیٍّ یَأْکُلُ السَّیِّئَاتِ» محبّت علی بن ابیطالب (ع) حسنه‌ای است که هیچ گناهی به آن ضربه نمی‌زند، محبّت علی بن ابیطالب (ع) نشانه‌ی حلال‌زادگی است، محبّت علی بن ابیطالب (ع) نشانه‌ی ایمان است و دشمنی با او نشانه‌ی نفاق و دورویی است، بالای نامه‌ی مؤمن حبّ علی (ع) نوشته شده است، محبّت علی بن ابیطالب (ع) برائت از آتش دوزخ است، محبّت علی بن ابیطالب (ع) گناهان را می‌سوزاند و از بین می‌برد.
پیغمبر اکرم (ص) در حدیث دیگری فرمود: «حُبُّ عَلیٍّ وَ حُبُّ أهلِ بَیتی نافِعٌ فی سَبعَۀٍ مَواطِنَ أهوالُهُنَّ عَظیمَۀٌ: عِندَ الوَفاۀِ، وَ فِی القَبرِ، وَ عِندَ النُّشُورِ، وَ عِندَ الکِتابِ، وَ عِندَ الحِسابِ، وَ عِندَ المیزانِ، وَ عِندَ الصِّراطِ». دوستی علی (ع) و اهل بیت من در هفت جای بسیار وحشتناک به کار آید: هنگام مرگ، در قبر، هنگام رستاخیز، هنگام حسابرسی، هنگام ترازوی اعمال، و هنگام صراط».

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>